İletişim - Aleyna Paköz

İçeriğe atla

Ana Sayfa
Hakkımda
Çalışma Alanlarım
Çeviriler
Yazılar
Türkçe
- Français

İletişim

Ana Sayfa
Hakkımda
Çalışma Alanlarım
Çeviriler
Yazılar
Türkçe
- Français

İletişim

İletişim

Adres

Paris, Fransa

İleti Gönderin

Isim *

Soyisim *

E-Posta Adresiniz *

Konu *

Mesajınız *

Δ

Citation - Aleyna Pakoz

Tamamen unutulmuş gibi görünen şeyler bile bir şekilde ve bir yerlerde mevcuttur.

Sıgmund Freud, 1937

Instagram

@psy.aleynapakoz

Geçenlerde karşılaştığım ve beni oldukça sarsan bu

Geçenlerde karşılaştığım ve beni oldukça sarsan bu trafik güvenliği kampanyasını gelin beraber inceleyelim istiyorum 🚦🟥

Ölümle burun buruna gelseniz, sizin ilk tepkiniz ne olurdu?

Videoda, kırmızı ışıkta geçerken aniden sert bir fren sesi duyan yayaların, tam o dehşet anında fotoğrafları çekiliyor ve karşılarındaki dev ekrana yansıtılıyor: “Ölümü yüz yüze görme riskini almayın”

İnsanların o anki tepkileri, travmanın zihnimiz ve bedenimiz üzerindeki sarsıcı etkisine dair çok çarpıcı detaylar barındırıyor. İlk dikkat çeken şey, bedenin kilitlenip donakalması. Çünkü travmatik bir deneyim zihinde çoğu zaman bir “imaj” olarak iz bırakır; sanki zaman durur ve kişi o ana hapsolur.

Videodaki yaşlı kadının hemen yanındaki kişiye tutunması da tesadüf değil. İnsan kriz anında, kendi içinde taşıyamadığı o dehşeti bir başkasının varlığıyla yatıştırmaya, onda bir tutamak bulmaya çalışır.

Ancak en sarsıcı sahnelerden biri de, iki adamın dev ekranda yansıyan kendi görüntülerinin tekrar fotoğrafını çekmesi. Bu detay çok düşündürücü. Çünkü fotoğraf çekmek her zaman sadece bir anı kaydetmek demek değildir, bazen anlamlandıramadığımız bir dehşetle aramıza koruyucu bir “ekran” koyma çabasıdır.

Zihin o gerçekdışı anı somutlaştırmak ister. “Gerçekten oldu mu?” sorusuna bir kanıt arar. Belki de tam bu yüzden travmatik görüntüler tekrar tekrar çekilir ve paylaşılır. Sanki insan, maruz kaldığı o çaresizliğe ancak dışarıdan bir seyirci gibi bakabildiğinde yaklaşabilir. Belki de deklanşöre basmak, o anın kontrolünü kısa bir süreliğine yeniden eline alma girişimidir.

Peki sadece “kırmızı ışıkta geçmeyin” demek yeterli değil mi?
Tehlikeyi gerçekten kavramak için illa ölümle yüzleşmek mi gerekir?
Söylemek yetmez mi; insan zihnine ulaşmak için bazen göstermek mi gerekir?

#travma #imaj #psikoloji #trafikgüvenliği

Bir insanın acısından bahsetmesi neden bazen bu ka

Bir insanın acısından bahsetmesi neden bazen bu kadar zor olur?

Çünkü acımızdan bahsetmek yalnızca üzgün olduğumuzu söylemek değildir. Kontrolü biraz bırakmaktır. Kırılgan görünmeyi göze almaktır. Ve belki de en zoru — kendi çaresizliğimizle karşılaşmaktır. Bu yüzden insan bazen kendi acısına bile çok sert davranıyor. Hemen toparlanmaya çalışıyor. Hissetmemeye. Uyuşmaya. Hiçbir şey olmamış gibi devam etmeye..

Oysa şefkat, acıyı ortadan kaldırma gücü değildir. Onun yanında kalabilme cesaretidir. Kaçmadan. Hemen çözmeye çalışmadan. Sadece orada kalabilmek. Çünkü insanı her zaman teknikler ya da doğru cümleler değiştirmiyor. Bazen insanı değiştiren şey, kendi acısının yanında kalabilmeyi öğrenmesi oluyor 🌱

Ram Dass’ın dediği gibi: “Acı, insan olmanın zımpara kâğıdıdır. Kendi işini yapar: bizi şekillendirir.”
Hayatla bağ kurabildiğimizde kendimizi canlı hissediyoruz. Ama yorulduğumuzda ve artık o ritmi taşıyamadığımızda içimizde bir kopukluk oluşuyor. O kopukluğa sert davrandığımızda ise acı büyüyor.

Oysa iyileşme, o kırılganlıkla savaşmayı bıraktığımızda başlıyor. Katılaştırdığımız yerler, ancak onlara şefkatle temas ettiğimizde esniyor. Kendi acısının yanında durabilen insan, başkasının acısına da yer açabiliyor. Şefkat tam olarak bu: Önce kendine, sonra hayatta eşlik ettiğin herkese 🕊️

#şefkat #acı #iyileşme #özşefkat #kırılganlık

Stres ve travma aynı şey midir? 🤔 Aslında hayır. A

Stres ve travma aynı şey midir? 🤔
Aslında hayır. Ama çoğu zaman birbirine karıştırılırlar.
Stres, ruhun zorlanmasıdır. Travma ise ruhun taşması.

Gelin bunu bir balon gibi düşünelim.
Stres, balona dışarıdan yapılan baskıdır. Balon gerilir, sıkışır, zorlanır… ama yine de bütünlüğünü korur. Travmada ise balon patlar.
Yani zihin, yaşanan şeyi işleyecek zamanı ve kapasiteyi bir anda kaybeder.

Bu yüzden travma sadece “çok yoğun stres” değildir.
Kişi yaşadığı şeyi yalnızca hatırlamaz; bazen onu hâlâ oluyormuş gibi yeniden yaşar.

Peki siz bu ince çizgiyi hiç fark ettiniz mi? 💭

#travma #stres #psikoloji #psikanaliz #psikoterapi

Belki de ev, insanın kendi eksikliğiyle yaşayabild

Belki de ev, insanın kendi eksikliğiyle yaşayabildiği yerdir. Kendisini tek bir dile, tek bir ülkeye, tek bir kimliğe kapatmadan var olabildiği yer 🤍

#göç #kimlik #aidiyet #psikanaliz

Bir sırrı saklamak bazen onu taşımaktan daha ağır

Bir sırrı saklamak bazen onu taşımaktan daha ağır olabilir mi?

🎬 Modern Love dizisinin “Take Me As I Am, Whoever I Am” bölümünde Lexi, bipolar bozuklukla yaşarken yıllarca kurduğu bu maskeyi taşımanın ağırlığıyla baş etmeye çalışır.

Lexi dışarıdan bakıldığında “işlevsel”, “neşeli” ve “sorunsuz” görünür. Oysa bu, yaralı ve kırılgan gerçekliğini saklamak için inşa ettiği koruyucu bir “sahte kendilik”tir. İç dünyasında ise mani ve depresyon arasında gidip gelen, ruhsal enerjisini tüketen yorucu bir dalgalanma vardır. Aşırı yükselişlerin yaşandığı mani dönemleri ile derin çökkünlüklerin yaşandığı depresyon dönemleri arasında gidip geldiği zorlayıcı bir süreçtir bu.

Lexi’nin asıl mücadelesi ise yalnızca hastalıkla değildir. Aynı zamanda şu çekirdek inançla da savaşır: Eğer insanlar onu “gerçek haliyle” görürlerse sevilmeyecek, kabul edilmeyecek ya da “fazla” bulunacaktır. Bu nedenle kendini izole eder. Oysa dış dünyanın tehditlerinden bizi koruduğunu sandığımız bu katı savunma mekanizmaları ve maskeler, paradoksal bir şekilde bizi başkalarından uzaklaştırır.

Bölümün en güçlü anlarından biri, Lexi’nin sırrını iş arkadaşı Sylvia’ya açıkladığı bu sahnedir. Lexi dışlanmayı beklerken Sylvia’nın tepkisi bambaşka olur. Onu yargılamaz, acımaz, yalnızca anlamaya çalışır. Sylvia’nın şu cümlesi bu sahnenin merkezine yerleşir: “Bunu bilmemek, seninle gerçek bir bağ kurmamı zorlaştırıyordu.”

Sırrını paylaştıktan sonra Lexi’nin söylediği o cümle ise, yıllarca bastırılanın serbest kaldığı an yaşanan o katartik boşalmayı anlatır: “Sanki bir fil göğsümün üzerinden ayağını çekmiş gibi.”

Bazen sakladığımız, “kabul görmez” sandığımız parçalarımız, tam da bağ kurmaya ve şefkate en çok ihtiyaç duyan yanlarımızdır. Çünkü bazen bir öteki tarafından görülmek ve duyulmak en çok ihtiyacımız olan şeydir.

#modernlove #diziokuması #psikolojivefilm #psikanaliz #bipolar

19. yüzyılda psikologlar William James ve Carl Lan

19. yüzyılda psikologlar William James ve Carl Lange ilginç bir soru ortaya attılar: “Bir ayı görüyorum, korkuyorum, o hâlde titriyorum” mu demeliyiz, yoksa “Bir ayı görüyorum, titriyorum, o hâlde korkuyorum” mu? Bu soru yalnızca fizyolojik bir tartışma değildi; duygularımızın nasıl ortaya çıktığını anlamaya yönelik bir çabaydı. Önce zihnimiz mi korkuyu üretir, yoksa önce bedenimiz mi tepki verir ve biz o bedensel tepkiye sonradan “korku” adını mı veririz?

Korku söz konusu olduğunda bu tartışma oldukça anlamlıdır. Çünkü korkunun bir nesnesi vardır. Karşımızda gerçekten bir ayı, yani belirli bir tehlike durur. Korku bizi o tehlikeye karşı konumlandırır. Nesne bellidir, kaçılacak yön bellidir ve bedenin verdiği tepki tehdidin yönünü takip eder.

Ama mesele kaygı olduğunda bu düzenli sıralama bozulur. Çünkü ortada bizi tehdit eden belirli bir nesne yoktur. Yine de bedenimiz alarm verir: kalbimiz hızlanır veya nefesimiz sıkışır. Kaçmamız gereken bir şey var gibidir ama ortada somut bir tehlike yoktur. Kaygı, belirli bir korku nesnesine yönelmiş bir tepki değildir.

Freud, klinik çalışmalarının ardından kaygının yalnızca bir bozukluk olmadığını fark etti. 1926’da kaygının bir sinyal olduğunu söyledi. Ona göre kaygı, ruhsal aygıtın yaklaşan bir tehlikeyi haber verişidir. Bu tehlike bazen öznenin kendi ruhsal düzeninde ortaya çıkar: Bir arzu çatışması ya da bastırılmış bir şeyin yüzeye yaklaşması gibi. Kaygı, ruhsal yapının bir yerinde bir şeylerin yerinden oynadığını bildirir.

Lacan ise kaygıya daha keskin bir yer açarak “Kaygı nesnesiz değildir” der. Somut bir korku nesnesi yoktur belki ama kaygı, alıştığımız anlam düzeninin sarsıldığı anlarda ortaya çıkar. Bu yüzden Lacan için “kaygı aldatmayan duygudur.” Öfke ya da sevgi bizi yanıltabilir; ama kaygı, kendimize anlattığımız hikâyelerin çözüldüğü o yerde belirir.

Bu nedenle modern dünyada kaygı çoğu zaman bastırılması gereken bir patoloji gibi görülse de, psikanalitik bakış için kaygı bazen öznenin kendi konumuyla karşılaştığı bir ana işaret eder.

#psikanaliz #kaygı #psikoloji #freud #lacan

Ana Sayfa
Hakkımda
Çalışma Alanlarım
Çeviriler
Yazılar
İletişim
Français

© 2026 Aleyna Paköz

Gizlilik Politikası
Yasal Uyarı